باشگاه کوهنوردی آفاق(گرگان)

... «اي مرد محترم گمان مي كنم تو غريبي و چيزهايي چند بر تو اشتباه شده است. اكنون اگر از ما خشنودي طلبي از تو خشنود مي شويم. اگر چيزي بخواهي به تو مي دهيم. اگر هدايت و ارشادي طلبي هدايتت مي كنيم. اگر كمك كاري بخواهي در اختيارت مي گذاريم. اگر گرسنه باشي، تو را غذا مي دهيم. اگر به جامه اي نيازمند باشي به تو مي پوشانيم. اگر از جايي رانده شده اي پناهت مي دهيم. اگر حاجتي داري، برمي آوريم و اگر بار خويش به خانه ما فرود آوري و مهمان ما باشي، تا به هنگام رفتن از تو پذيرايي مي كنيم. در خانه ما به روي تو گشاده است.»
مرد شامي كه اين سخنان را شنيد، سخت گريست و گفت:
«گواهي مي دهم كه تويي خليفه خدا بر روي زمين. خدا خود بهتر مي داند رسالت و خلافت خويش در كجا قرار دهد. پيش از آنكه تو را ملاقات كنم، ]به دليل تبليغات باند معاويه[ تو و پدرت علي، نزد من دشمن ترين خلق بوديد و اكنون محبوب ترين خلق خدائيد.»
¤ ¤ ¤
امام حسن مجتبي(ع) را كريم اهل بيت مي نامند. در فرهنگ لغات كريم را «بسيار بخشنده و سخي طبع» معني كرده اند. و امام به راستي چنين بود. گويند دوبار- و به روايتي سه بار- اموال خود را در راه خدا دو نيم كرد، نيمي از آن را به مستمندان داد و نيمه ديگر را خود برداشت.
جود و سخاوت امام و دلجويي ايشان از بينوايان و دستگيري مستمندان، مثل و نظيري نداشت و امام نه فقط از اين نظر بلكه در ساير صفات انساني و ارزش هاي قدسي، نظير حلم و گذشت و شجاعت و... سرآمد روزگار خويش بود. از ميان همه اين صفات، امام را بيش از هر چيز با صفت «كريم اهل بيت» مي شناسيم، و اين در حالي است كه ساير ائمه بزرگوار (عليهم السلام) نيز از اين صفت برخوردار بوده اند، شايد دليل آن باشد كه امام حسن بيش از هر چيز با تكيه بر صفت «كرامت» توانست وظيفه رهبري جامعه و رسالت تاريخي را ايفا كند- آن چنانكه امام حسين با سلاح شهادت و امام سجاد در سنگر مناجات- چرا كه هرچند بخشندگي امام حسن(ع) در مال و ماديات حيرت و تحسين مردم عادي را برمي انگيخت و هنوز برمي انگيزد، اما اوج كرامت و بخشندگي امام مجتبي(ع) آنجا بود كه ايشان به خاطر رضاي خدا، حفظ حقيقت اسلام و رعايت مصلحت مردم و جامعه و دفاع از جان اندك شيعيان راستين و رسواكردن چهره دشمنان فريبكار و افشاي ماهيت خائنان نقاب زده و در يك كلام انجام وظيفه خود به عنوان يك «امام» مجبور شد از «نام» خود بگذرد و قبول كرد كه براي دفاع از دين و آگاه ساختن مردم و آماده كردن زمينه روحي و فكري مردم براي انجام عمليات انفجاري بعدي- كه در عاشورا چهره بست- و طعنه بدخواهان و كنايه غفلت زدگان را به جان بخرد و با همچو معاويه اي تن به صلح دهد و به زندگي اي كه هر لحظه اش براي آن شخصيت والاتبار و آن شجاع شجاعان، با رنج و محنت فراوان همراه بود و تحمل آن از امامي چون او برمي آمد، ادامه دهد. براي امام با توجه به وضعيت پيش آمده، دشمنان نابكار و ياران خيانتكار و مردم سست عنصر خسته از جنگ و جهاد و چسبيده به زندگي آلوده به ذلت و تسليم، مرگ طعمي چون عسل داشت و از مظلوميت امام همان بس كه در آن شرايط براي حفظ شخصيت فردي و رها شدن از تهمت هاي دشمنان مغرض و زخم زبان دوستان كوتاه بين، نمي توانست مرگ سرخ را انتخاب كند. آن چنانكه بيست سال بعد برادرش حسين بن علي(ع)، در كربلا با سلاح شهادت هم خود سبكبال به سوي رفيق اعلي شتافت و هم قهرمانانه و علي رغم شكست ظاهري در صحنه نبرد، يزيديان را براي هميشه رسوا كرد. اما مشكل عمده روزگار امام حسن اين بود كه در آن روزگار «شهادت» چاره كار و سلاح كارساز نبود. شهادت نيز مانند هر وسيله و پديده اي براي آنكه تاثيرگذار باشد و هدفي را در عرصه اجتماع و تاريخ محقق سازد به زمانه خاص و زمينه مساعد احتياج دارد، و شرايط زمانه و مصلحت اسلام اما در روزگار امام حسن به گونه اي بود كه براي انجام وظيفه از شمشير و شهادت كاري ساخته نبود و سهل است كه استفاده از آن تاثيرات منفي هم مي گذاشت و مردم آن روز و امروز چنين قضاوت مي كردند كه: جنگ امام حسن(ع) با معاويه رقابت و كشمكش سياسي است بر سر قدرت و حكومت و ادامه درگيري خاندان هاشمي و اموي و نه قيام حق در برابر باطل! بنابراين امام حسن از كشته شدن در راه اسلام دريغي نداشت- كما اين كه تقريباً همه عمر شريف خود را در عرصه جهاد بود، در ركاب پدرش و يا به فرماندهي خود- «شمشير و شهادت ميراث علي و اولاد علي است و مردانگي خط اصلي وجود آنان...» امام حسن خود چكيده حماسه هاي خونين اسلام بود، و اين سخن خود امام است كه «به خدا سوگند اگر ياراني داشتم شب و روز را در جهاد با معاويه مي گذراندم...»